Het was een andere eeuw. De sinistere Sint Jacobskerk met zijn duivelsklok werpt een schaduw over de ‘paardenmarkt’ van Leuven. Een grote groep mensen staat te wachten voor de ingang van circus Ronaldo en kijkt naar de schilderijen van Arlecchino, Pulcinella en andere personages uit de Commedia dell’arte die door een zacht zomerbriesje in het licht van de lampionnetjes tot leven lijken te komen.    En plots is er die stem van ruw schuurpapier die iedereen laat opkijken. Boven op het chapiteaux staat een man te schreeuwen: “Signore e Signori!” Hij vervormt met beide handen zijn mond tot een groteske roephoorn en maant ons aan om binnen te komen. Maar…

Er was een tijd dat ik veel wijsheden opschreef in een schrift. Om ze te bewaren, te koesteren en er af en toe mee uit te pakken. Ik omhulde me met woorden van goud als een schitterende jas waarin ikzelf verdween. Een tweede mijmering is dat ik vandaag, als oudere mens, bij het herlezen van dat schriftje, pas nu een beetje kan zien wat ik toen niet zag. Het is alsof ik toen een bel hoorde luiden maar nooit op zoek ging naar de klok. Vandaag heb ik meer tijd en elke quote is een nieuw avontuur. Als mens en verteller. Bijvoorbeeld deze: “I hate endings. Just detest them. Beginnings…

Gisteren zag ik mezelf spiegelen, dankzij een flintertje zon, in het water van een gezwollen rivier. Een silhouet in de stroom. Me laten meedrijven, is dat het lot van ouder worden? Dacht ik toen. Niet meer zwemmen? Het water laten beslissen en van het landschap genieten? Geen doel meer hebben?Waarom vertel ik?Er zijn talloze antwoorden vanuit verschillende perspectieven en hebben vooral te maken met de vertellers die erover reflecteren. De mens, het doel, de weg. Waarom vertelde ik tien jaar geleden? Twintig jaar geleden. Dertig? Serieuze en vooral eindeloze gesprekken waarin ik driftig meepraatte. Met een opinie en donderende woorden. De missie! De weg (the queeste weet je wel) Het…