Doelloos

Gisteren zag ik mezelf spiegelen, dankzij een flintertje zon, in het water van een gezwollen rivier. Een silhouet in de stroom. Me laten meedrijven, is dat het lot van ouder worden? Dacht ik toen. Niet meer zwemmen? Het water laten beslissen en van het landschap genieten? Geen doel meer hebben?
Waarom vertel ik?
Er zijn talloze antwoorden vanuit verschillende perspectieven en hebben vooral te maken met de vertellers die erover reflecteren. De mens, het doel, de weg. Waarom vertelde ik tien jaar geleden? Twintig jaar geleden. Dertig? Serieuze en vooral eindeloze gesprekken waarin ik driftig meepraatte. Met een opinie en donderende woorden. De missie! De weg (the queeste weet je wel) Het doel!

Ooit, als kind, stond ik op en zag dat het gras nat was. Schoenen en sokken uit, voelen met je tenen. Ik sprong van schaduw naar schaduw, verdwaalde in de landkaart van mijn handpalm en volgde de mierenkaravaan tot aan het einde van de wereld. En ik vertelde. Proefde woorden, vond tussen brokstukken van zinnen een klein verhaal en vertelde het stil of luid, tegen mezelf of mijn broers. Er was geen bewust doel, het was zoals ademen en drinken heel natuurlijk en je bleef leven. Het was gewoon. Meer niet.
Op een dag, veel later, vroeg iemand me wat mijn gage was. Leuk, dacht ik, maar mijn leven brak in stukken. Administratie, promotie, netwerken, visitekaartjes en vertellen. Het draaide soms meer om mijn persoontje dan om het verhaal. Het verzwaarde mijn bestaan en vergalde het vertelplezier. Gelukkig fluisterde de magnifieke Shonaleigh Cumbers me op een dag iets in het oor: ‘Its not about you Fred, it’s about the story you tell. Trust your story.’ Het beste advies dat ik ooit kreeg als verteller. Mijn eeuwige dank.

Maar.

Maar toch gaat het ook om de mens. Dat kleine mensje dat ik ooit was. Die oudere man die ik nu ben. Heb ik, vandaag een doel nodig? Of mag het vertellen zoals ademen en drinken zijn. Vertellen om te blijven leven.