Mijmeringen bij het begin van een week in november

Er was een tijd dat ik veel wijsheden opschreef in een schrift. Om ze te bewaren, te koesteren en er af en toe mee uit te pakken. Ik omhulde me met woorden van goud als een schitterende jas waarin ikzelf verdween.

Een tweede mijmering is dat ik vandaag, als oudere mens, bij het herlezen van dat schriftje, pas nu een beetje kan zien wat ik toen niet zag. Het is alsof ik toen een bel hoorde luiden maar nooit op zoek ging naar de klok. Vandaag heb ik meer tijd en elke quote is een nieuw avontuur. Als mens en verteller. Bijvoorbeeld deze:

“I hate endings. Just detest them. Beginnings are definitely the most exciting, middles are perplexing and endings are a disaster. … The temptation towards resolution, towards wrapping up the package, seems to me a terrible trap. Why not be more honest with the moment? The most authentic endings are the ones which are already revolving towards another beginning. That’s genius.”

― Sam Shepard

Ons verlangen naar ‘lang en gelukkig’ en ‘oogjes toe’ zuigt inderdaad veel kracht uit onze klassieke verhalen. De hunkering naar troost, geruststelling en een happy end is begrijpelijk maar veelal een illusie die ons in slaap moet wiegen. Het land van Kokanje bestaat niet, het Walhalla is een mannendroom en Utopia is een gevangenis.

Daarom hou ik van het inzicht van Sam Shepard wanneer ik aan een verhaal knutsel. In elk einde schuilen nieuwe problemen en uitdagingen. Maar ik hou van een mooie zonsondergang wanneer het licht nacht wordt.